een tijd geleden heb ik een blog geplaatst waarin ik mijn vermoedens uitte over mijn vriend… dat ik de gedachte had dat hij vreemdging… nu is dat volgend hem gedeeltelijk waar… hij is verliefd… op een blonde zweedse trien van zijn werk… en het doet me pijn…. ik heb me er een beetje bij neer gelegd dat ik verder de zorg voor onze prachtige dochter alleen moet doen…. iets wat ik zelf heel graag wilde moet ik mijn dochter nu ontzeggen…. een gezin met pappa en mamma…. pappa heeft blijkbaar zijn keuze al gemaakt…. en mamma blijft achter met dochterlief met een gebroken hart….

ik dacht echt dat hij de ware was… dat hij anders was dan andere mannen… dat hij over zijn problemen kon praten met mij.. maar nee…

hij zegt dat het begon op het moment dat ik vroeg of het misschien beter was om een einde te maken aan de relatie…. aangezien ik sinds de bevalling serieus ben veranderd en het gevoel had dat hij mij ontweek…. (btw zoals hij het zegt de verliefdheid is pas van de laatste weken) sindsdien is hij anders… helemaal afstandelijk en niet praten… alleen maar opkroppen… hij denkt dat ik niet meer van hem hou, maar als ik dat niet doe, dan zou ik hem ook niet ten huwelijk vragen… JA IK VRAAG EEN MAN TEN HUWELIJK!! ik de grootste traditionele trut als het gaat om huwelijk die er bestaat… een man moet mij vragen… nee ik wilde niet wachten… ik wilde hem voor de rest van mijn leven… lief en leed, de goede en slechte momenten alleen dat is ten einde…. ik ben hem kwijt… voorgoed… en waarom… omdat de slechte momenten hem te heet onder de voeten worden

en dat is iets dat ik niet wil… na alle ellende die ik heb gehad… was ik eindelijk gelukkig… me mannetje en me dochter…. maar nee… het geluk is niet weggelegd voor mij…

ik ga verder alleen, zonder hem, maar met me meisje… en we gaan er een prachtig leven van maken! ik ga niet meer zitten wachten op antwoorden, of op een moment dat hij zich bedenkt… ik moet verder… dit duurt me nu al te lang…

mijn gedachtes slaan op hol… hoe bedoel je dat vraag je je af… nou ik zal het je haarfijn uitleggen.

eindelijk heb ik mijn droom verwezelijkt, een klein mensje… iets dat je zelf gemaakt hebt, wat 50% jou DNA bezit! een huis om trots op te wezen… en een man… ja en dat is nou helemaal het probleem!

sinds een paar maanden komt hij steeds later thuis en doet dingen waar ik achterdochtig van word. msn op zijn telefoon, bellen als ik er niet bij ben… maar de druppel was dat hij ineens iemand thuis ging brengen! ik dacht nou zal wel een mannelijke collega zijn… hij moest zowiezo even tanken en kwam thuis geld halen zodat hij diegene naar huis kon brengen… naar rotterdam… komt hij binnen met zo’n uit de hoogte gevallen blonde ZWEEDSE trien!

nou toen had ik het niet meer….

elke keer kwam hij steeds later thuis, niet bellen… en als ik hem dan belde werd er gewoon niet opgenomen en kwam hij met de smoes….. ik hoorde me telefoon niet…. achterdochtig in bad gaan msn-en met die trien… in bed als je naast hem ligt! en dan is het nog geen eens op het gezamelijk msn adres wat hij ineens altijd gebruikte…. nee op zijn oude!!

ik weet dat ik na de bevalling behoorlijk ben aangekomen, maar dat neemt niet weg dat ik niet meer van hem hou… hij lijkt steeds meer van me te vervreemden… het lijkt wel of hij vreemdgaat!

ik eet me kapot van verdriet… en hij ziet gewoon niet wat hij met mij doet… ik ga kapot van binnen… en waarom…. omdat hij gewoon anders doet….

ik probeer nu al weken een avondje met hem alleen wat te gaan doen… een filmpje meer vraag ik niet… nee daar is geen geld voor…. maar even wat drinken met collega’s daar is ineens wel geld voor! en dan ook niets zeggen… als ik 2x bel dan krijg ik ineens een berichtje dat hij even wat is gaan drinken met 2 collega’s en dat het later word…. maar hoe laat weet hij niet…

KLOOTZAK! EN DAN VIND JIJ HET GEK DAT IK ACHTERDOCHTIG WORD!!

vanavond hoeft hij ook niet bij mij in bed te kruipen… ik ben er helemaal klaar mee… alles ligt al klaar voor hem op de bank… en dan mag hij eens gaan bedenken of hij nog verder wilt gaan met mij….

vreemdgaan is gewoon not done! en al helemaal niet bij mij!

eindelijk komt dan mijn grote droom uit… zwanger… van de man waar je de rest van je leven mee wilt doorbrengen. alleen zit er 1 nadeel aan… zijn ouders! naja zijn vader en stiefmoeder… hoe zijn echte moeder is weet ik niet helaas heb ik die nooit gekend.

wat is nou het probleem zou je zeggen? nou dat zal ik je haarfijn uitleggen. ik ben inmiddels 21 weken zwanger en wil heel graag spulletjes kopen voor de baby. alleen is er 1 klein probleem. ik woon samen met me vriend te klein om nu al een kinderkamer te bestellen. aangezien we ook bezig zijn met het kopen van een huisje dat niet meezit wil ik iets hebben waarbij ik me een moeder to be voel… maar nee ook dat is niet weggelegd voor me… mijn lieftallige schoonouders weigeren geld van mijn vriend vrij te maken om voor mij DE ideale kinderwagen te kunnen aanschaffen. 200 euro meer vraag ik GVD niet… en dan komen ze met de opmerking dat hun dat graag willen kopen… ik wil geen aftanse goedkope achterlijke kinderwagen…(don’t take it personal) de enige kinderwagen die ik wil is een bugaboo. de beste kinderwagen die er bestaat. en zelfs dat word me niet gegund… het lijkt steeds meer op het feit dat ik geen moeder word maar een draagmoeder ben voor mijn schoonouders… ik voel me niet gelukkig.. ik voel me verloren… en geen zin om uberhaubt nog wat te doen… deze hele zwangerschap kan me op dit moment gestolen worden… het word me gewoonweg niet gegund. niks word me gegund. vanaf het begin zijn ze er eigenlijk niet blij mee… en ik hoeft niks van ze… zelfs niet eens kleertjes… ik koop het zelf allemaal wel… kan best begrijpen dat ze iets willen doen voor me… en voor de baby… maar het moet wel in hun straatje passen… en daar pas ik voor… DIT IS MIJN KIND!! en die van mijn mannetje… niet van me schoonouders… en af en toe heb ik wel het idee dat dat het geval is…

gister had ik al een blog geschreven maar vandaag heeft het hele verhaal nog een extra staartje gekregen…

we zijn zondag niet welkom.. nou dan niet toch? ik rouw er niet om… ik heb me al die tijd netjes en normaal tegen ze gedragen… alleen nu ben ik er helemaal klaar mee… omdat ik zwanger ben en ze eerst een gesprek willen met ons mogen we zondag niet komen….. omdat ze bang zijn dat we de aandacht opeisen…

kan het GVD nog gekker?

Eindelijk… maar dan ook eindelijk mag ik me voegen bij de rest van nederland…. eindelijk zwanger na zo’n lange tijd!!! maar dan krijgen sommige mensen het toch voor elkaar om jou van je blauwe of roze wolk te schoppen!

word het me niet gegund? of is het gewoonweg kinderlijk gedoe van mensen die zelf zeggen volwassen te zijn en zo een huwelijk in springen? ik hou het wel op het laatste! dan doodleuk beginnen over je woonruimte… JA IK WEET DAT IK TE KLEIN WOON HIERVOOR!! denk je dan niet dat ik allang nagedacht heb over hoe we dat moeten gaan oplossen? ik ben geen achterlijke slet die denkt ohhhh dat komt wel even aanwaaien. nee ook daar moet je hard voor werken…

iedereen is blij voor ons… behalve deze 2 mensen… jammer…

Sommige mensen snappen gewoon niet hoe het is om tegenslag na tegenslag te verwerken… Af en toe denk ik stelletje harteloze klootzakken…

Sommige mensen krijgen alles.. En ik… Ik moet het maar doen met de middelen die ik toegeschoven krijg…. Mensen die het gewoonweg niet verdienen! En dan noem ik maar geen namen….

Er zijn af en toe momenten dat ik denk dat het moederschap niet voor mij is weggelegd. Hoe dat komt… Gewoon door alles wat er niet is… Als ik mijn vriend zie met zijn zoontje dan ben ik stikjaloers. Hoe zo’n slet een kind krijgt van de liefste man van de wereld en het dan ook nog eens weet te verwaarlozen… Sommige mensen zullen nooit een echte moeder zijn. En degene die het van nature hebben… Die ook niet… Pas geleden noemde mijn vriend me nog mamma in bijzijn van zijn zoon. En als ik dan vraag waarom zegt hij: "jij bent meer zijn moeder dan zijn echte moeder" en dat deed pijn.. ik hou veel van het ventje dat is het niet maar je wilt ze zelf ook heel graag en dat is dan gewoon kut… Als er dan ook nog doodleuk word gezegd "je bent er teveel mee bezig" dan kan ik me zo’n botte opmerking niet begrijpen.. sommige mensen hebben makkelijk praten… ze hebben al kinderen, het is dan helemaal moeilijk als je een relatie hebt met iemand die al een kind heeft. hij heeft niks te verliezen… jij wel…  Half nederland is godverdomme zwanger maar ik behoor niet tot die helft… Janken tot het pijn doet is misschien de enige reden… we zien wel wat het brengt ik weet wel dat het ontzettend veel pijn doet om er alleen al aan te denken…

de mensen die dit lezen en zwanger zijn… gefeliciteerd… maar begrijp wel dat de andere helft van nederland stikjaloers is op jullie… die willen het ook…

deze blog is volledig in de anonimiteit opgezet aan gezien sommige verhalen mensen behoorlijk kunnen raken.

er worden ook geen namen genoemd in de blogs en dat doe ik bewust….

zoals ik al zei alles wat ik hier schrijf kan niet ik niet kwijt op hyves of op andere websites, omdat sommige dingen voor mensen echt kwetsend kunnen zijn…. Zie het als een uitlaatklep. ben je het er niet mee eens ga dan niet eens verder lezen. dit zijn mijn gedachtes. Respecteer die aangezien ik hoogstwaarschijnlijk niet alleen uit mijn naam spreek.

de eerste echte blog zal ik dan ook meteen schrijven en dan zal je begrijpen hoe grof en hoe kwetsend het kan zijn.

Groetjes,

Heartbroken Girl